Degelijke verwijderingen zitten eigenlijk heel simpel in elkaar. E is absoluut een oplossing voor, alleen op de een of andere manier zien we die oplossing niet. In plaats van elkaar te helpen om er uit te stappen, versterken we juist het negatieve gedragspatroon. Waarop de ander weer verder doorschiet, tot je op een gegeven moment bijna een karikatuur van jezelf bent geworden. De makkelijkste manier om patronen te versterken, is door de ander de schuld te geven van wat er gebeurt.
Duidelijker
En wat we tegenwoordig merken, is dat vrouwen een stuk duidelijker laten merken wat ze willen. Ze willen ook heel erg veel: een loopbaan, moederschap, vriendschap, leuke vrienden en vriendinnen, sport, cultuur en een goed sexleven. En pakt het niet zo uit als ze verwacht hadden, dan proberen ze daar op een eisende en dwingende manier verandering in te brengen. Ze gaan hun onderhandelingen overigens niet in vanuit een sterk gevoel van eigenwaarde en vertrouwen in een gelijkwaardige afloop. Nee, ze doen het op een manier alsof ze er bijna zeker van zijn dat ze toch niet zullen krijgen wat ze willen.
Eisen
De Kenau kan namelijk alleen maar eisen.
Het Watje kan alleen maar nog meer afstand nemen, zich nog minder inspannen voor het gezin en de kinderen, nog meer veranderen in een kind of ondergeschikte, die alleen maar iets doet als het hem verteld wordt.
De ultieme watjesrol van mannen: ze laten alles wat ze ingewikkeld of saai vinden, over aan vrouwen. Ze nemen geen gelijke verantwoordelijkheid voor het goedlopen van hun huwelijk, de opvoeding en de huishouding, nee, ze doen pas wat als hun vrouw ze daartoe opdracht geeft. Ze verweken.
Lijstjes
Vervolgens vinden die mannnen het gek dat hun vrouw ze met die lijstjes achterna zit. En ze proberen dan door te protesteren en uit te stellen, toch nog een beetje macht terug te winnen. Want doordat je zelf de lijstjes niet samen met haar hebt gemaakt, voel je jezelf in een achterstandspositie.
Verhard
Ondertussen is de vrouw verder verhard en kan ze ook de welgemeende liefde van de man nog maar nauwelijks binnenlaten. Hij zoekt misschien ook nog maar nauwelijks toenadering. Maar als hij het doet, bestaat de kans dat zij hem afwijst. Ze voelt zich miskend. En ze kan zijn inspanningen ook niet meer goed waarnemen, laat staan waarderen.
Gevoed
Zij wordt niet langer gevoed door het mannelijke, hij niet door het vrouwelijke. Er is geen plek meer waar zij kan ontspannen, alles hangt van haar af, zij moet namelijk ook zijn lijstjes in de gaten houden, want hij heeft de verantwoordelijkheid uit handen laten vallen. Doordat ze niet kan steunen, verliest ze de verbinding met het ontvankelijke, de essentie van haar vrouwelijkheid.
Ze kettert verder en ze is bovendien nu zo ontevreden, dat wat hij ook doet, ze altijd met kritiek komt.
Verwijderd
En zo raken de Kenau en het Watje steeds verder van elkaar verwijderd.
Beiden ontevreden, beiden de ander daarvan beschuldigend (als praat de vrouw meer dan de man, dus waarschijnlijk zal ze ook net wat meer beschuldigen).
Grote Relatie Dag
Dit is een eerste verkenning voor de lezing Leve de Kenau en het Watje, de Macho en de Muts, die ik ga houden op de Grote Relatie Dag op 12 oktober in Rotterdam.